AKARCA İlçenin kuzeybatısında Sivaslı'ya ve Uşak'a 17 kilometre uzaklıkta, Uşak-Denizli Karayolu üzerinde kıraç bir köydür. Doğusunda Karaboyalık Köyü, batısında Uşak merkeze bağlı Yapağılar ve Koyunbeyli, kuzeyinde yine Uşak merkeze bağlı Kırka ve Kabaklar, güneyinde Salmanlar, güneybatısında ise Hacım Köyü ile sınırdır. Orman köyüdür. Köyün mevcut toprakları genelde kıraç, engebeli; ayrıca da verimsizdir. Akarca Köyü'nde 1949'da ilkokul açılmıştır. Elektrik 1980'de, terkos su şebekesi 1991'de, yeni cami binası ve otomatik telefon 1994'te hizmete girmiştir. Akarca'da yol ve ulaşım problemi yoktur. Göç olayı köyün en büyük sorunudur. Köyün geçim kaynakları çiftçilik ve hayvancılığa dayanır. Tahıllar, haşhaş, nohut ve meyveler yetiştirilir. Akarca'nın bademi meşhurdur. Hayvancılık daha ziyade koyun ve sığır besiciliği olarak yapılır. 150 kovan kadar arı mevcuttur. Akarca'da tarihi kalıntılar olarak Dede Çamı, Tavşan Tepesi ve Belce Tepesi'nde höyük ve mezar kalıntıları, batısındaki Aşılık mevkisinde küp mezarlar, doğusundaki Karacaören'de bina kalıntıları, Ebeçeşmeleri mevkisinde eski mezarlar tespit edilmiştir. Mesire yeri olarak değerlendirilen Dede Çamlığı'nda bir yatır mevcuttur. Sarı Dede Yatırı Meragözü mevkisindedir. Ayrıca Hacım tarafında Dürbüz Çeşmesi ve Arap Mezarı denilen bir mezarlık mevcuttur. AZİZLER İlçenin batısında 7 km. uzaklıkta, Banaz Çayı'nın suladığı dere içinde yeşilliklerle kaplı bir orman köyüdür. Doğusunda Sazak Köyü, kuzeyinde ormanlık bölge, batısında Kökez, kuzeybatısında Samatlar, güneybatısında Budaklar köyleri, güneyinde ise Yayalar Kasabası vardır. Köyün adı, Müslüman-Türk ordularının İstanbul'a yaptıkları akınlar sırasında Bizanslılar tarafından şehit edilen "Ezi Dede"den gelir. Köyün içinde, "Erenler Tepesi" denilen yerde Ezi Dede'nin yatırı vardır. 1562'de köyün adı Aziz'dir. Sonra Azizler olan köye halk arasında Eziler de denmektedir. Köyün arazisi engebeli olup tarıma elverişli topraklar Banaz Çayı çevresinde bulunur. Sulu tarım yapılır. Kurşunluk Tepesi ve çevresi meşe ve çam ağaçlarıyla kaplıdır. Çiftçilik, hayvancılık ve mevsimlik tarım işçiliği halkın geçim kaynaklarını oluşturur. Tahıl, baklagiller, haşhaş, şeker pancarı, üzüm, sebze ve meyveler yetiştirilir. Büyükbaş ve küçükbaş ile kümes hayvancılığı yapılır. El sanatlarından kilim, çul ve hasır dokumacılığı yapılır. Azizler'de Çeşme Deresi'nde Güneyer Kaya ve kuzeydeki Sarıkaya 'da eski yerleşim kalıntıları vardır. Damlıca ve Sindelli örenlerinde de höyük ve mezar kalıntıları tespit edilmiştir. Çay boyunca eski yerleşim kalıntılarına rastlanmaktadır. Azizler Köyü Muhtarlığı'ndan aldığımız bilgiye göre; köyün kanalizasyon şebekesi Sivaslı Kaymakamlığı ve İl Genel Meclisi'nin ortak çalışmaları ile 20 gün içerisinde tamamlanmıştır. Sivaslı İlçesi'nde diğer köylerdeki kanalizasyon çalışmalarına devam edilmekte olup bu çevrede tamamen kanalizasyonu biten tek köy Azizler'dir. BUDAKLAR Sivaslı İlçesi'nin güneybatısında Uşak'a 25 kilometre, ilçeye 17 kilometre uzaklıkta kıraç bir köydür. Doğusunda Yayalar Kasabası, batısında Uşak merkez Yoncalı (Teyen) Köyü, kuzeyinde Kökez Köyü, güneyinde ise Karahallı'nın Afaklar Köyü yer alır. Budaklar Köyü'nün arazisi geniş, kıraç ve engebelidir. Kuruluş tarihi kesin olarak bilinmemektedir. Bir rivayete göre Hacım Sultan, Hacım Köyü'ne yerleşmeden önce, Yayalar Deresi'ndeki bir köprüden ve Budaklar'dan geçmiştir. Yani Hacım Sultan'ın yaşadığı tarihlerde Budaklar'da yerleşimin olması muhtemeldir. Budaklar'da 1962 yılında ilkokul açılmıştır. Yeni cami 1971 yılında, içme suyu şebekesi 1986 yılında, futbol sahası 1988 yılında, otomatik telefon 1992 yılında Budaklı Köyü halkının hizmetine girmiştir. Diğer köylerin çoğunda olduğu gibi köy halkının geçim kaynakları tarım ve hayvancılığa dayanır. Ayrıca halk, çeşitli illere mevsimlik tarım işçiliğine gitmektedir. Tarımda kuru tahıl yetiştiriciliği yapılır. En fazla arpa, buğday ve nohut yetiştirilir. Büyükbaş ve küçükbaş hayvancılık yapılır. CİNOĞLU İlçenin doğusunda, Kocadağ'ın yamacında, ilçeye 6 kilometre uzaklıkta bir orman köyüdür. Doğusu ve güneyi ormanlıktır. Batısında Sivaslı, kuzeyinde Cinoğlu Köyü, kuzeydoğusunda ise Özbeyli Köyü ile komşudur. Arazisi dağlık ve kıraçtır. Ekilebilir arazisi çok azdır. Köyün kuruluşu kesin olarak bilinmemektedir. 1562 tarihli bir belgeye göre adı "İldeniz" dir. Kuruluş yıllarında Eldeniz'in olduğu yer çok sulak ve sık ormanlarla kaplıdır. Bu nedenle "Deniz İli" , "Ağaç Denizi" anlamında "İldeniz" denmiş, sonraları "Eldeniz" olmuştur. Eldeniz ilk Türk yerleşim merkezlerindendir. Sivaslı'nın en eski köylerinden biridir. Eski bina kalıntılarından elde edilen bilgilere göre ilk evler toplama taş ve külden hazırlanan özel bir harç ile inşa edilmiştir. Eldeniz topraklarında Roma ve Bizanslılar dönemlerinde de insanların yaşadığı kalıntılardan anlaşılmaktadır. Bu dönemde, suyun Sebastea'ya (Selçikler) ve Paleo Sebastea'ya (Payamalanı) götürüldüğü su yolu kalıntılarından anlaşılmaktadır. Yine o dönemlerde mermer ocaklarının çalıştırıldığı demir madeninin işletildiği kalıntılardan belirlenmiştir. Eldeniz'de ilkokul 1953 yılında açılmıştır. Yol 1950 yılında yapılmıştır. Köye 1966 yılında üç çeşme yapılmış, 1988 yılında terkos su şebekesi hizmete girmiştir. Elektrik 1985 yılında, futbol sahası 1991 yılında, otomatik telefon 1994 yılında hizmete girmiştir. Eldeniz Köyü'nün geçim kaynaklarının başında hayvancılık ve çiftçilik gelir. Bunun dışında çevre illere mevsimlik tarım işçisi olarak gidilmektedir. Geliri en az olan köylerden biridir. Hayvancılıkta, keçi, koyun besiciliği yapılır. Tarımda kuru tahıl yetiştirilir. Ayrıca ek gelir olarak orman ürünlerinden de faydalanılır. Eldeniz'in en meşhur ürünü peyniridir. ERİCE Sivaslı'ya 13 kilometre, Uşak'a 35 kilometre uzaklıkta bir orman köyüdür. Çevresi yeşillikler ve ormanlarla kaplı, Banaz Çayı'nın topraklarından geçtiği güzel bir köydür. Doğusunda Ketenlik (Kömürcüler Mahallesi), batısında Karaboyalık,güneyinde Yenierice köyleri, güneydoğusunda Sivaslı,kuzeyinde Banaz'ın Kızılcasöğüt Kasabası yer alır. Arazisi dağlık ve engebelidir. Banaz Çayı boyunca sulu tarım yapılır. Kuruluşu kesin olarak bilinmemektedir. Muhtemelen 1700'lü yıllarda kurulmuştur. Özbeyli Köyü'nün doğusunda bulunan Erce Yaylası Ericeliler'in ilk yaylaklarıdır. Göçebe olarak yaşadıkları dönemlerde bu yaylaya ilk önce Ericeliler çıkarmış. Bu insanlar erken kalkar,işlerini çevreye göre erken yaparlarmış. Bundan dolayı bu yaylaya Erce Yaylası,insanlarına da Erceler denmiştir. Köyün mevcut camisi 1948 yılında eski yerine yeniden inşa edilmiştir. Terkos su şebekesi 1974 yılında, elektrik şebekesi 1985 yılında, otomatik telefon ise 1994 yılında hizmete girmiştir. Köy halkının geçimi çiftçilik ve hayvancılığa dayalıdır. Tahıllar, baklagiller, şeker pancarı, haşhaş, sebze ve meyve yetiştiriciliği yapılır. Köyün özellikle elma, üzüm ve salatalığı meşhurdur. Meyanlı'da antepfıstığı yetiştirilmektedir. Ayrıca kavakçılık da önemli bir gelir kaynağıdır. Büyükbaş ve küçükbaş hayvan besiciliği ve arıcılık yapılır. Köylü, orman ürünlerinden faydalanabildiği gibi kesim ve dikim işlerinde de çalışabilmektedir. Erice Köyü çevresi Roma ve Bizans devirlerinde yerleşim yeri olarak kullanılmıştır. Erice Deresi'nde Ballık ve Meyanlı mevkilerinde kilise kalıntıları, mezarlar, Roma Kitabeleri tespit edilmiştir. Ayrıca Koru İçi mevkisinde yerleşim yerlerine ve mezarlara, Sivaslı'yla Erice arasındaki Karakütük'te tarihi kalıntılara rastlanmıştır. Erenler mevkisinde "Dede" diye tabir edilen ve kime ait olduğu bilinmeyen bir yatır bulunmaktadır. HACIM Hacım Köyü, Sivaslı'nın batısındadır. Hem Sivaslı'ya hem de Uşak'a 18 kilometre uzaklıktadır. Doğusunda Samatlar ve Salmanlar köyleri, batısında Uşak merkez Susuzören ve Yoncalı köyleri, kuzeyinde Uşak merkez Koyunbeyli Köyü ve güneyinde Kökez Köyü yer alır. Hacım Köyü, ilçedeki en geniş tarım arazisine sahip köylerden biridir. Arazisi genel olarak düzlüktür. Köyde kuru tahıl tarımı yapılır. Hacım Köyü'nün tarihi oldukça eskidir. Toprakaltı içinde bulunan antik Alaudde şehri mezarlarında 216 tarihinde yapılmış TATİA isimli bir kıza ait mezar steli bulunmuştur. Bu şehir Frigyalılar dönemine aittir. Hacım Köyü toprakları Hititler'den itibaren sürekli yerleşim görmüştür. Elde edilen bilgilere göre Frigya, Pers, Roma, Bizans, Selçuklu, Germiyan ve Osmanlı uygarlıkları Hacım topraklarında hüküm sümüştür. Hacım toprakları XII. yüzyılda Selçuklular'la Türklerin egemenliğine girmiştir. O yıllarda şimdiki Örtülü denen yerde Ertüllü Köyü'nün varolduğunu Hacım Sultan Vakfı'nın sınırları çizilirken görmekteyiz. Hacım Köyü'nde ilkokul 1950 yılında açılmıştır. Hacım Köyü Camisi, Selçuklu eseri olup yapılış tarihi bilinmemektedir. Yine cami yanındaki Arslanlı Çeşme'nin Selçuklu eseri olduğu ve camiden daha eski olduğu halk arasında söylenmektedir. Köyde elektrik 1978'de, terkos su şebekesi 1991'de, otomatik telefon 1992'de hizmete girmiştir. Köyün geçim kaynağı tarıma dayalıdır. En çok tahıllar, nohut, mercimek ve haşhaş yetiştirilir. Hacım'ın mercimeği ve bademi meşhurdur. Köyde sığır besiciliği de yapılır. Hacım'ın bir başka sembolü de asırlık çıtlık ağaçlarıdır. Hacım Köyü tarihi kalıntı yönünden zengindir. Alaud'da Frigya şehri kalıntıları Örtülü mevkisinde Roma ve Bizans dönemi mezarları, Germiyan Beyliği döneminde Hacım Sultan Türbesi, Selçuklu döneminden cami ve Arslanlı Çeşme, Burhan Dede Yatırı, Hacım Değirmeni kalıntıları, Çilehane kalıntıları bulunmaktadır. Ayrıca Örtülü, Tekeler ve Çilağıl mevkilerinde yerleşim yeri kalıntıları mevcuttur. HANOĞLU İlçenin kuzeydoğusundadır. Sivaslı'ya 11 km. uzaklıkta, Kocadağ'ın yamacında bir orman köyüdür. Doğusunda Özbeyli Köyü ve dağlık alan vardır. Batısı Ketenlik Köyü, kuzeyi Banaz'ın Susuz ve Ahat köyleri, kuzeydoğusu Banaz'ın Ulupınar Köyü, güneyi ise Cinoğlu Köyü ile çevrilidir. Köyün kuruluşu 1700'lü yılların ikinci yarısına rastlamaktadır. İlkokul 1963'te açılmıştır. Elektrik 1984'te, otomatik telefon ve asfalt yol 1994'te hizmete girmiştir. İçme suyu çeşmelerden temin edilir. Cami 1958 yılında yenilenmiştir. Köyün geçim kaynaklarını çiftçilik, hayvancılık ve mevsimlik tarım işçiliği oluşturur. Sulu tarım yapılmamaktadır. Tahıllar, haşhaş, sebze ve meyve yetiştirilir. Koyun, keçi ve sığır beslenir. Palamut ve pelit gibi orman ürünlerinden de faydalanılır. Tarihi kalıntı olarak Palamutlu (Ören) ve Cavır Mezarı mevkilerinde bina kalıntıları ve mezarlar tespit edilmiştir. KARABOYALIK Karaboyalık Köyü, Sivaslı'nın kuzeyindedir. Sivaslı'ya 16 kilometre, Uşak'a 28 kilometre uzaklıktadır. Doğusu ve güneydoğusu Erice Köyü, batısı Akarca Köyü, kuzeyi Banaz'ın Kızılcasöğüt Kasabası, güneyi Yenierice ve Salmanlar köyleri, kuzeybatısı ise Uşak merkeze bağlı Kırka Köyü ile çevrilidir. Köyün arazisi engebelidir. Topraklarının yüzde 60'ı çam ağaçlarıyla kaplı yemyeşil bir orman köyüdür. Köyün kuzeyindeki Akalan mevkisinden doğan Akalan Çayı köyün içinden geçer. Kışın akan, yaz aylarında kuruyan bu çayın suyu, yazları sulamada kullanılır. Bu çaydan sağlanan su ile çay boyunca sulu tarım yapılır. Karaboyalık Köyü'nün kuruluş tarihi kesin olarak tespit edilememiştir. Rivayetlere ve eldeki bilgilere göre 1700'lü yılların başlarında kurulduğu tahmin edilmektedir. Karaboyalık'ta ilkokul 1950 yılında açılmıştır. Elektrik 1980 yılında, otomatik telefon 1994 yılında hizmete girmiştir. Köy ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Tahıllar, baklagiller, şeker pancarı, haşhaş, sebze ve meyveler yetiştirilir. Köyün üzümü meşhurdur. Dere boylarında kavak yetiştiriciliği yapılır. Büyükbaş ve küçükbaş hayvancılık yapılmakta, koyun, keçi ve sığır yetiştirilmektedir. Ayrıca bunlara ek olarak arıcılık yapılmaktadır. Karaboyalık Köyü'nde tarihi kalıntı olarak Kalburcu ve Ozan mevkilerinde eski mezarlar tespit edilmiştir. KETENLİK Sivaslı'nın kuzeyinde Kocadağ'ın içinde Çamlıdüz mevkisinde bir orman köyüdür. İlçeye 17 kilometre uzaklıktadır. Banaz Çayı, köyün topraklarından geçer. Batısında Banaz Çayı, kuzeydoğusunda Susuz Köyü, güneydoğusunda Hanoğlu ve Cinoğlu köyleri vardır. Diğer kısımları ormanlıktır. Köyün kuruluş tarihi kesin bilinmemekle birlikte 1700'lü yıllarda kurulduğu tahmin edilmektedir. İlk yerleşim yeri köy içindeki Oda Yeri'dir. Ketenlik, ilçenin en dağınık köyüdür. Arazisi çok engebelidir. Nüfusun yarısı Uşak'a göçmüştür. Köyde ilkokul 1956'da açılmıştır. Cami 1977'de yenilenmiştir. Elektrik 1984'te, içme suyu şebekesi ve otomatik telefon 1994'te hizmete girmiştir. Köyün geçim kaynakları çiftçilik ve hayvancılığa dayanır. Bunlar dışında köy halkı çevre illere mevsimlik tarım işçiliğine gider. Ekilebilir arazisi azdır. Ilıcakpınar, Eroğlu mevkisi ve Banaz Çayı boyunca sulu tarım yapılır. Tahıllar, baklagiller, haşhaş, şeker pancarı, sebze ve meyveler yetiştirilir. Fasulyesi, domatesi ve salatalığı meşhurdur. Ayrıca keçi, koyun ve sığır da beslenir. Tarihi kalıntı olarak Eroğlu mevkisinde, Oda Yeri'nde, Bıçaklar Tepesi ve Gerdanlar mevkisinde Roma dönemi mezarlarına rastlanmıştır. KÖKEZ Sivaslı'ya 15 kilometre, Uşak'a 23 kilometre uzaklıktadır. Sosyal yönden gelişmiş bir köydür. Doğusunda Samatlar, batısında Uşak merkeze bağlı Yoncalı, güneyinde Budaklar, kuzeyinde Hacım köyleri yer alır. Arazisi düzlük, geniş ve verimlidir. Kökez'e ilkokul 1926'da açılmıştır. Çevre köylerden Hacım, Yoncalı, Samatlar, Budaklar ve Azizler'in çocukları bu okulda eğitim görmüşlerdir. Bu okulun binasını köylüler inşa etmişlerdir. 1946'da bina yenilenmiştir. 1979 yılında yeni bina yapılarak ortaokul açılmıştır. 1986'da da ilkokulla birleşerek, ilköğretim okulu olmuştur. Kökez'de elektrik1979'da, terkos şu şebekesi 1978 ve 1989'da, otomatik telefon 1991'de, sağlık evi 1993'te hizmete girmiştir. Köyde önemli tarihi kalıntılar yoktur. Erenler mevkisinde eski mezarlara rastlanmıştır. Yine aynı mevkide Pınar adı verilen yer, mesire yeri olarak kullanılmaktadır. Köyün batısındaki Ören'de, köye 3 kilometre mesafede eski Savcılar (Saraycık) Köyü'nün kalıntıları tespit edilmiştir. Kökez Köyü'nün geçimi tarıma dayalıdır. Kuru tahıl tarımı yapılır. Arpa, buğday, nohut, haşhaş ve mercimek yetiştirilir. Büyükbaş ve küçükbaş hayvan besiciliği yapılır. ÖZBEYLİ Sivaslı'nın kuzeydoğusunda, Kocadağ'ın içinde bir orman köyüdür. İlçeye 13 kilometre uzaklıktadır. Doğusunda Boduç Damları ( Banaz'ın Ulupınar Köyü'nün bir mahallesi), batısında Cinoğlu ve Hanoğlu köyleri, kuzeyinde yine Ulupınar'ın Fakı Damları mahallesi ile çevrilidir. Köyün güneyi dağlıktır. Özbeyli, ilçenin en mahrum köyüdür. Suyu ve arazisi yok denecek kadar azdır. Köyün adı Özbekistan ile ilgilidir. "Özbekli","Özbeğli" ve zamanla "Özbeyli olmuştur. 1700'lü yıllarda kurulmuştur. Özbeyli'de ilkokul 1967 yılında açılmış, okul binası 1974 yılında inşa edilmiştir. Cami 1957 yılında , çeşme 1964 yılında yapılmıştır. Elektrik 1984 yılında, otomatik telefon 1994 yılında hizmete girmiştir. Köylünün geçim kaynakları tarım ve hayvancılığa dayanmaktadır. Mevsimine göre tarım işçiliğine de gidilir. Kuru tahıl tarımı yapılır. Hayvancılık köyün en önemli gelir kaynağıdır. Ayrıca orman ürünlerinden de faydalanılmaktadır. Özbeyli Köyü'nün arazisi avcılığa elverişlidir. SALMANLAR Sivaslı'nın kuzeybatısında, ilçeye 13 kilometre uzaklıkta, Uşak'a 21 kilometre, Uşak-Sivaslı Devlet Karayolu'na 1 kilometre mesafede, tepede yer alan, kıraç bir köydür. Doğusunda Karaboyalık, batısında Hacım, kuzeyinde Akarca, güneyinde Samatlar köylerinin toprakları ile sınırlıdır. Bir orman köyüdür. Arazisi kıraç, engebeli ve verimsizdir. Köy, Salman adlı bir yörüğün gelip yerleşmesiyle kurulmuştur. Adı da Salman'dan gelmektedir. Ancak kuruluş tarihi bilinmemektedir. Salmanlar'da ilkokul 1947 yılında açılmıştır. Elektrik 1980 yılında, yeni cami 1987 yılında, otomatik telefon 1994 yılında hizmete girmiştir. Geçim kaynakları, tarım ve hayvancılığa dayanır. Ayrıca köy halkı çevre illere mevsimlik tarım işçiliğine de gider. Tarımda arpa, buğday, nohut ve haşhaş ekimi ile bağcılık yapılır. Koyun ve sığır yetiştirilir. Ege illerine tarım işçiliğine gidilir. Ayrıca Uşak'ta inşaatlarda çalışanlar da bulunmaktadır. Salmanlar'ın çayır mevkisinde Roma dönemine ait mezarlık ve mezar odaları tespit edilmiştir. SAMATLAR Sivaslı'ya 16 kilometre,Uşak'a 24 kilometre uzaklıkta kıraç bir köydür. Köyün dğusunda Yenierice ve Sazak, atısında Hacım ve Kökez, kuzeyinde Salmanlar, güneyinde Azizler köyleri ile sınırdır. Arazisinin çoğu düzlüktür. Orman köyüdür. Köyün kurucusu yörüklerdir. 1945 yılında ilkokul açılmıştır. Elektrik 1980 yılında getirilmiştir. Terkos su şebekesi 1987 yılında, otomatik telefon ve asfalt yol 1994 yılında hizmete girmiştir. Gençlerin spor faaliyetleri için futbol sahaları mevcuttur. Samatlar'ın geçim kaynağı tarıma dayalıdır. Sulu tarım yoktur. Daha çok tahıllar, haşhaş ve nohut yetiştirilir. Hayvancılıkta, koyun ve sığır besiciliği yapılır. Köyün gençleri Uşak'taki deri fabrikalarında ve inşaat işlerinde çalışırlar. Köyün doğusundaki Küçükkalabak, Seki Tarla, Kargılık ve Bölme mevkilerinde yerleşim yerlerine ve tarihi mezar kalıntılarına rastlanmıştır. Ayrıca Kayran mevkisinde Yunan işgalinden kalma istihkamlar tespit edilmiştir. SAZAK Sivaslı'nın batısında yer alır. İlçeye 4 kilometre uzaklıkta, Banaz Çayı'nın suladığı derede yemyeşil bir orman köyüdür. Doğusu ve güneydoğusu Selçikler Kasabası, kuzeybatısı Samatlar, batısı ve güneybatısı Azizler, kuzeyi Yenierice Köyü toprakları ile çevrilidir. Arazisi engebelidir. Dere boyunca uzanan toprakları verimli olup sulu tarım yapılabilmektedir. Uzunoluk Deresi, Ketenlik Mevkisi ve Kıran Mevkisi çam ormanları ile kaplıdır. Köyün adı "Sazlık"tan gelir. Yöre eskiden çok sulak ve sazlık olduğu için köy Sazak adını almıştır. Sazak'a okul 1956 yılında açılmıştır. Elektrik 1974'te, otomatik telefon 1992'de, yeni cami 1993'te hizmete girmiştir. Köyün geçim kaynakları, tarım, hayvancılık ve mevsimlik tarım işçiliğidir. Her türlü tahıl, baklagiller, şekerpancarı, haşhaş, sebze ve meyveler yetiştirilir. Büyük ve küçükbaş hayvancılık, besicilik ve arıcılık yapılır. Ayrıca mevsimine göre Ege illerine çalışmaya gidilir. Köyde Zeyvedin ve Al Dede adında iki yatır vardır. Al Dede'nin mezarı fazlasıyla tahrip olmuştur. Zeyvedin Dedesi'ndeki çamlara hala bezler bağlayıp adak tutulmaktadır. Tarihi kalıntı olarak, cami duvarında ve avlusunda nereden geldiği bilinmeyen mermer sütunlar ve başka kalıntılar bulunmaktadır. YENİERİCE Sivaslı'ya 10 kilometre, Uşak'a 24 kilometre uzaklıktadır. Banaz Çayı'nın içinden geçtiği, ormanlarla kaplı yemyeşil bir orman köyüdür. Çay boyunca verimli topraklara sahiptir. Sulu tarım yapılır. Arazisi engebelidir. Kuzeydoğusu Erice, batısı Samatlar ve Salmanlar, kuzeyi Karaboyalık köyleri, güneyi Selçikler Kasabası, güneydoğusu Sivaslı toprakları ile çevrilidir. Köyün ilk adı Çiftlik'tir. Yenierice, tarihinde kıtlık zamanları dahil hiç yokluk görmemiştir. Bunun dışında diğer köylere de faydası olmuştur. Bunun için bolluk,sulak ve verimli anlamında Çiftlik denmiştir. Çiftlik adı 1962 yılında Yenierice olarak değiştirilmiştir. Köy, 1700'lü yılların ikinci yarısında, Doğu Anadolu'dan gelen iki kardeş tarafından kurulmuştur. Köye ilkokul 1949'da açılmıştır. Köyde bir cami olup, 1982'de yenilenmiştir. Elektrik 1986'da, sağlık evi 1989'da, içme suyu şebekesi 1992'de, otomatik telefon 1994'te hizmete girmiştir. Köyün güneyinde erenlerden olduğu rivayet edilen Durasıllı Dede adında bir yatır mevcuttur.